‏همه چیز به اسم ‎#فردوسی تمام شد،
اما تاریخ زبان فارسی‌ نام او را هرگز فراموش نخواهد کرد.
ابومنصور محمد بن عبدالرزاق فارمدی توسی
‏پدرش کدخدای فارمد بود. روستایی در نزدیکی توس،
خاندانش از بزرگ‌زادگان خراسان بودند، از سمت مادرش به زرتشتیان می‌رسید و پدرش مسلمان‌زاده بود.

‏چند ده سالی می‌گذشت که سامانیان به پادشاهی رسیده بودند و زبان #فارسی بخارایی در قلمروشان آزاد شده بود.

ابومنصور_توسی هم فارسی‌زبان بود

‏یک روز که بزرگان زرتشتی را برای ضیافتی دعوت کرده بود، شادان برزین بزرگ زرتشتیان توس، داستان نبرد اشکبوس و رستم را برای ابومنصور بازگو کرد.
‏ابومنصور شیفتۀ داستان شاذان برزین شد. از او که پیرمردی کنهسال بود کنجکاوانه خواست تا هر چه می‌داند را بازگو کند.
‏شاذان به ابومنصور گفت که پیران زرتشتی ممکن است داستان‌هایی سینه به سینه را بدانند.
ابومنصور توسی به وزیرش (ابومنصور معمری) فرمان گردآوری داد
‏ابومنصور معمری به توصیه شاذان برزین، ماخ‌پیر خراسانی از #هرات ، یزدانداد شاپور از #سیستان و شاهوی خورشید بهرام از #نیشابور را به توس فراخواند.

‏مجموعۀ داستان‌های چهار پیر زرتشتی به همراه “نامک‌های” بازمانده از ساسانیان که مأمون عباسی آنها را حفظ کرده بود تدوین شد. میراثی فاخر
‏ابومنصور توسی قصد داشت تا کتاب را به عنوان تحفه‌ای برای پادشاه وقت، نوح سامانی بفرستد و نام آن را #شاهنامه_نوحی گذاشته بود.اما نوح درگذشت.

‏پس از شش سال، کتاب نوشته شد با مقدمه‌ای به قلم “دستور” (احتمالا لقب ابومنصور معمری بوده است) و به ابومنصور توسی هدیه شد:
‎#شاهنامه_ابومنصوری

‌‎#شاهنامهابومنصوری منبع استناد اصلی فردوسی است. اصلا #شاهنامهفردوسی نسخه منظوم شاهنامه ابومنصوری است. فردوسی در شاهنامه از آن یاد می‌کند:

‏یکی نامه بود از گه باستان
فراوان بدو اندرون داستان

ز هر کشوری موبدی سالخَورد
بیاورد و این نامه را گرد کرد

‎#فردوسی

شخص دیگری که قبل از فردوسی بزرگ بود ‎#دقیقی نام داشت که برانگیزنده فردوسی و پدر شعر حماسی فارسی هست خیلی گمنام مانده…
از دقیقی نیز ۱۰۱۵ بیت با عنوان #گشتاسبنامه باقیست:

‏به تو بخشم این بیکران گنجها
که آورده ام گِرد با رنجها

گر آیین شاهان به چنگ آوریم
بدان را بدی نیک تنگ آوریم