الینا نریمان، شاعری که از پشت پنجرهی کلمات، زندگی را مینگارد
در من آواز زنانی ست
که در باوری سخت مرده اند
در غیرتی که در خانه خاک خورده
در عشیره ای که زیبایی اسب ها
از لبخندهای زن
بیشتر جلوه داشت
پنجره را باز می کنم
حواسم را
پرت می کنم بین شلوغی شهر
و صدایم را در ازدحام بوق ماشین ها
که در انتظار زیبایی زنی هستند که خانه برایش
جای امنی نیست
می خواهم به اندازه واژه ای
که در فرهنگ لغت آدم نیست
و تنها جفت آدم هاست گریه کنم
می خواهم زیبایی ام را حبس کنم در کبودی زیر چشمم
که رگ غیرت پدر را زده بود
و حریف تمرینی مشت های برادرهاست
چقدر صدایم را نمی شنود این شهر
چقدر ماشین ها بد ند
الینا نریمان، شاعر معاصر ایرانی، زادهی سال ۱۳۵۴ خورشیدی است. او که اکنون ساکن آمریکاست، با انتشار مجموعههای شعرش، جایگاه ویژهای در میان شاعران معاصر ایران یافته است. زبان ساده و در عین حال اثرگذار، از ویژگیهای بارز شعر اوست.
از آثار منتشر شدهی نریمان میتوان به مجموعهی شعر «کم کم چروکهای صورتم را میشمارم» (۱۳۹۶، انتشارات مروارید) و «هیچکس مراقب سایهها نیست» (۱۳۹۴، نشر نیماژ) اشاره کرد. مجموعهی دوم، که شامل حدود ۷۰ شعر کوتاه و بلند است، با استقبال منتقدان روبرو شد و مقدمهی آن را احمد رضا احمدی نگاشت. احمدی در این مقدمه، اشعار نریمان را سرشار از حرمان و در عین حال، عشق به زندگی توصیف کرد و سادگی و صداقت زبان او را ستود.
جدیدترین اثر الینا نریمان، مجموعهی شعر «شب نام دیگر زنان عزادار است» است. این مجموعه با زبانی بسیار ساده اما عمیق، به مسائل امروز ایران میپردازد. نریمان در این اشعار، گویی از پشت پنجرهای به نظاره نشسته و گذر حوادث و احساسات جاری در جامعه را به زبانی شاعرانه و تاثیرگذار روایت میکند.
بخشی از یکی از اشعار این مجموعه، گویای این رویکرد است:
یک غنچه گل خوشرنگ کافیست در میدانٍ دید تا میدان مبارزه به کارناوالی از بوسه تغییر کند
به سربازان نامه بنویسیم که برگردند اما افسوس این کلمات فقط در شعر زیبایند و همین که خوانده شوند باید برگردند و جنازهی دوستانشان را به دوش بگیرند و…
این قطعه نشان میدهد که شعر الینا نریمان، ضمن حفظ سادگی زبان، از عمق و تاثیری قابل توجه برخوردار است و به مسائل اجتماعی و انسانی زمانهی خود توجه دارد. او با نگاهی شاعرانه، تلخیها و امیدهای موجود در جامعه را به تصویر میکشد، حتی از دوردست و در اقامت خود در آمریکا.
