از این رنج به آن بدبختی؛ خسته، تبدار، مثل آدمهای کتابهای داستایوفسکی راه میرویم تا ببینیم ته این جاده چه چیزی باقی مانده است. روزها سنگیناند و تن، اتاقیست که هر صبح یک آجر از دیوارهایش کم میشود. با این همه، چراغ را روشن میکنم؛ تا تاریکی دقیقتر ببیند چه کسی دارد تمام میشود. …
صندلی را میکشم عقب و به جای رفتن، ساعت دیواری را یک قرن به عقب میکشم؛ خستگی از بند کفشهایم بالا میرود. بهنام علامی
روی صندلی این اتاقنقشهی جهان را تا میکنیم؛ پنجرهرو به کشوری باز میشودکه در آنآرزوهای سادهروی دست خاک میمانند. بهنام علامی
روی همین تخت،کلمات را جویدم،خوابها را بالا آوردمو مفت تمام شدم. بدون اینکه تیری شلیک شود. بهنام علامی
بازکن دو آهوانه را لوند من! شهر اگرچه دستِ این دعانویسهاست بازکن دو آهوانه را و شک نکن موریانه، ختمِ میزِ این رئیسهاست قند من! تو «سر برهنه» باش؛ اگرچه شهر، شهرِ «وابرهنه»ها و «پابرهنه»هاست قند من! لوند من! تو سربرهنه باش؛ دور اگرچه دور جاعلالحدیثهاست علیاکبر یاغیتبار، شاعر و ترانهسرای معاصر ایرانی، متولد ۱۵…
اگر روزی بمیرم تمام کتاب هایی را که دوست دارم با خودم خواهم برد قبرم را از عکس کسانی که دوستشان دارم پر خواهم کرد و خوشحال از اینکه اتاق کوچکی دارم بی آنکه از آینده وحشتی داشته باشم دراز می کشم سیگاری روشن می کنم وبرای همه دخترانی که دوست داشتم آغوششان بکشم گریه…
” این شعرها نمیتوانند چشمهای تو نباشند خفته در بیابانهای اهواز این واژهها نمیتوانند برقصند به کام مرگ در هجوم بیامانیها شعر اما اعتراف به برهنگی است و سودای چشمهای تو در غربت صحاری اهواز در خیال آزادی” غلامرضا بشیری، شاعر معاصر ایرانی، متولد بندر امام (خوزستان) است. او علاوه بر شاعری، در حوزههای دیگری…
حالا به هر چه به فکر فرومیرود فکر میکنم به اندوهی که لای موهای تو میپیچد و بازنمیماند به رد گریه بر سگرمههای تو هنگام تلخی – تلخی ایام به شیر دوشیدن مادرم هنگامی که از گاوهای گرسنه به صحرا پناه میبرد به رَدِ بخیه بر شانههای پدر وقتی معدن هنوز مکعبهای ذغال و…
می خندد به ریش من میخندد… در عکس های دو نفره اش در گشت های عاشقانه در آشپزخانه و یا وقتی که دخترش را به مدرسه فرستاده است می خندد به من به سرسپردگی هام به کورسویی که رو به اضمحلال است و “تنهایی” که حالا مهرباتر شده… خوشحالم آیا عشق جز این نیست که…
بعضی حرفها را نه می شود گفت نه می شود نوشت مثل تمام حرفهایی که قبل از این سطرها زده ام صابر سعدیپور (متولد ۱۳۶۰) یکی از شاعران برجسته و تأثیرگذار نسل جدید شعر سپید ایران است. او فعالیت جدی خود را در عرصه شعر از حدود سال ۱۳۹۰ آغاز کرد و…